Πρωτοπορία - Βιβλία , περιοδικά , κόμικς
  Ο λογαριασμός μου |  Η Βιβλιοθήκη μου  |   Το Καλάθι μου  |  Ολοκλήρωση αγοράς 
Σύνθετη αναζήτηση   Δημοφιλείς Αναζητήσεις
 
  ΑΡΧΗ  |  ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ  |  ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ  |  ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ  |  ΕΠΑΝΑΓΟΡΑ (pdf)  |  ΝΕΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ  |  NEWSLETTER  |  ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
20FreeDelivery20171126
 
2hand
 
Κατάλογος
 
 
Νέες Εκδόσεις Περισσότερα
 
Ο Καβάφης της Ιστορίας και των αισθήσεων
Ο Καβάφης της Ιστορίας και των αισθήσεων
13,36€
 
Ασφάλεια
 


Safe redirect to Eurobank
 
Αρχή » Θέματα » Γεωγραφία- Ιστορία » Ιστορία Ελλάδας » Τα ψιλά γράμματα της ιστορίας
 
Τα ψιλά γράμματα της ιστορίας
Τα ψιλά γράμματα της ιστορίας
Συγγραφείς:   Θεόδωρος Δ. Παναγόπουλος
 
Θέμα:  Ιστορία Ελλάδας
Εκδότης: Ενάλιος
Σελίδες:  512
Ημ. Έκδοσης: 01/01/2009
11,92€
Τιμή Πρωτοπορίας
Τιμή Εκδότη: 19,87€
Έκπτωση: 40%
 
Κριτικές
Γράψτε μια νέα κριτική
Διαθεσιμότητα στα
βιβλιοπωλεία μας
Αθήνα: Άμεσα διαθέσιμο
Θεσσαλονίκη: Άμεσα διαθέσιμο
Πάτρα: Περιορισμένη διαθεσιμότητα
Περιγραφή:

Άγνωστες σελίδες γύρω από την επανάσταση του ’21
γεγονότα που αποσιώπησε, απέκρυψε και παραποίησε η επίσημη Ιστορία.



Η Ιστορία γράφεται πάντα από τους Νικητές και τους Ισχυρούς οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να αποσιωπούν να αποκρύπτουν ή το χειρότερο να παραποιούν και να αλλοιώνουν την αλήθεια κατά το δοκούν, αποκοιμίζοντας τον λαό και αποστερώντας τον από την
αληθινή ιστορία του. Διδασκόμαστε έτσι μια κατασκευασμένη,
μια «εικονική ιστορία» που εξυπηρετεί πάντοτε την εκάστοτε άρχουσα τάξη – η οποία έχει την τάση να εξωραΐζει γεγονότα προς όφελός της…


Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας αποκαλύπτει με τόλμη οδυνηρές και συγκλονιστικές αλήθειες για την μεγάλη Επανάσταση των Ελλήνων, ανασύρει γεγονότα που αποκαθηλώνουν κατασκευασμένους ήρωες και αποδίδει τιμές στους αληθινούς αγωνιστές και στους αληθινούς μάρτυρες της Παλιγγενεσίας.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Κριτικές
Αλέξανδρος Γουγούσης 4 από 5 αστέρια! 21/09/2017
Μία από τις καλύτερες ιστορικές μελέτες που έχω διαβάσει. Ο συγγραφέας έχει μελετήσει πολλές πηγές και αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι σε πολλά σημεία αναφέρει αποσπάσματα από αρκετές ώστε να στηρίξει αυτά που γράφει. Προφανώς, ο συγγραφέας δεν δρα ως ιστορικός και έτσι ο αναγνώστης θα πρέπει να έχει την ωριμότητα να ξεχωρίσει την "καθαρή πληροφορία" από τις απόψεις και τα συμπεράσματα του συγγραφέα. Ίσως σε κάποια σημεία παρασύρεται υπερβολικά από το συναίσθημα και αυτό απαιτεί από τον αναγνώστη να διατηρεί την κρίση του σε εγρήγορση. Το γενικότερο όμως αποτέλεσμα είναι πολύ καλό.
Παντελής Αφθονίδης 0 από 5 αστέρια! 27/05/2017
Δεν θα κάνω κριτική του βιβλίου.Θα αποτολμήσω όμως, έστω ανορθόδοξα , να κάνω κριτική της κριτικής ενός από τους εκτενώς προλαλήσαντες του Κον Κον που μου θυμίζει συνειρμικά ....φάκελλο αλληλογραφίας, όταν γράφουμε τον παραλήπτη συντομογραφικά "Κον¨και εννοούμε "Κύριον τάδε".
Είμαι φιλόλογος , έχω διδάξει κατ΄επανάληψη τη σχολική ιστορία στην Γ΄Λυκείου και συνεπώς πιστεύω ότι ....κάτι ξέρω κι εγώ από την ιστορία της ελληνικής επανάστασης και με βάση τα όσα έχω διαβάσει από τα φοιτητικά μου χρόνια μέχρι σήμερα που είμαι πλέον συνταξιούχος...μελετητής της ιστορίας θα καταθέσω πολύ σύντομα την άποψή μου χωρίς να κουράσω τον αναγνώστη.Και θα περιοριστώ μόνον σε δύο σημεία της κριτικής του ανωτέρω Κον Κον που θεωρώ ότι προδίδουν και τις προθέσεις της κριτικής του. Το πρώτο είναι η άποψή του για τον ιστορικό. Θεωρεί a priori ότι ο συγγραφέας είναι δικαστικός και συνεπώς, κατά κάποιο τρόπο,δεν δικαιούται να γράφει ιστορία ,γιατί δεν έχει τα επιστημονικά εφόδια του ιστορικού. Mπορεί να μου πει ποια ιστορικά εφόδια είχε ο Θουκυδίδης και από ποιο Πανεπιστήμιο πήρε το ...διδακτορικό της ιστορίας; Mήπως ο δικός μας ο Κανελλόπουλος ή ο Μαρκεζίνης ήταν ιστορικοί με άνάλογες σπουδές; Για να περιοριστώ μόνο στους Έλληνες που έγραψαν αξιόλογα ιστορικά συγγράμματα . Είναι λοιπόν λαθεμένη η άποψή αυτή, γιατί κρύβει προκατάληψη. Και ένα δεύτερο που αφορά στη στάση του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄. Ο κύριος Κον Κον κάνει το ίδιο λάθος για το οποίο κατακρίνει το συγγγραφέα που κρίνει! Μεροληπτεί προσπαθώντας να βρει ελαφρυντικά στην στο αφοριστικό διάγγελμα του πατριάρχη. Αυτό όμως δεν είναι δουλειά του ιστορικού . Ο ιστορικός παραθέτει τα γεγονότα και αφήνει τον αναγνώστη να κρίνει θετικά ή αρνητικά τη συγκεκριμένη στάση του θρησκευτικόυ ηγέτη των υπόδουλων Ορθόδοξων Χριστιανών. Το αναμφισβήτητο γεγονός είναι ο αφορισμός και ο πατριάρχης ήξερε πολύ καλά ότι αναίμακτος αγώνας για εθνική ελευθερία δεν υπάρχει.Αν έτσι σκέπτονταν και οι υπόλοιποι Έλληνες, ασφαλώς επανάσταση δε θα υπήρχε και χωρίς επανάσταση δεν ξέρω τι θα συνέβαινε και τι θα ήταν σήμερα η Ελλάδα. Εκτός αν πιστεύουμε ότι οι Οθωμανοί θα έφευγαν μόνοι τους .....και θα μας άφηναν να κάνουμε ελεύθερο κράτος ,γιατί θα μας είχαν ...βαρεθεί! Ο ιστορικός λοιπόν βάζει τον προβληματισμό , χωρίς να παίρνει θέση και τα συμπεράσματα τα βγάζει ο αναγνώστης ,για να κρίνει αμερόληπτα χωρίς επηρεασμό από το συγγραφέα.Και ο καθένας μπορεί να κρίνει με βάση τα πιστεύω του ,τις γνώσεις και τη λογική που διαθέτει. Δεν καθοδηγείται όμως από τον ιστορικό, μαθαίνει να διαβάζει και να κρίνει με τα στοιχεία που ο υπεύθυνος και με επιστημονική συνείδηση ιστορικός του δίνει, ακόμη και να τα διαψεύδει, αν έχει την ανάλογη γνώση και κρίση. Τα γράφω αυτά ,γιατί διέγνωσα στην κριτική του κυρίου Κον προσπάθεια δικαιολόγησης των πατριαρχών. Και οι πατριάρχες άνθρωποι είναι και κάνουν λάθη. Ουδείς αναμάρτητος κατά τας Γραφάς. Αλάθητος από το 19 ο αιώνα με απόφαση του κονκλάβιου είναι μόνον ο Πάπας και αυτό αφορά μόνο σε θέματα που άπτονται της καθολικής εκκλησίας ,όχι σε ιδιωτικές και γενικότερες απόψεις που μπορεί να έχει σωστά ή λανθασμένα ο Πάπας ,για τον κόσμο ή την επιστήμη. Κάθε βιβλίο ιστορικό κρίνεται από το χρόνο και τις επανεκδόσεις του. Και αυτό το βιβλίο θα το κρίνει ο χρόνος, Αξίζει όμως να διαβαστεί ανεξάρτητα από την ιδεολογική τοποθέτηση του καθενός η οποία ούτως ή άλλως υπάρχει σε κάθε ανάγνωση συγγράμματος και δη ιστορικού ,δεδομένου ότι τα ιστορικά βιβλία είναι και τα πιο αμφιλεγόμενα και ο λόγος είναι ασφαλώς κατανοητός! "Όλβιος όστις ιστορίης έσχε μάθησιν" κατά τον Ευριπίδη. Αυτό μόνον να κρατήσουμε από την ιστορία αξίζει να τη μελετάμε.
Νικόλαος Παρασκευής 4 από 5 αστέρια! 27/03/2017
Μακάρι να διδασκόμασταν τα γεγονότα χωρίς εθνικιστικές κορώνες και χωρίς τη στοχευμένη απόκρυψη στοιχείων. Συγχαρητήρια στον συγγραφέα για την έρευνα, λίγο κουραστικές οι συνεχείς παραθέσεις των πηγών εντός του κειμένου.
Χρήστος Τζέλης 5 από 5 αστέρια! 09/12/2016
Eνδιαφέρον βιβλίο και "άγνωστες" αλήθειες για τις οποίες σίγουρα αμφιβάλεις - για πολλές από αυτές - διαβάζοντές τες.

Σίγουρα προβληματίζει και βάζει το μυαλό σε αμφιβολίες σχετικά με τις πραγματικές προθέσεις και σκέψεις πολλών ηρώων και συμμετεχόντων στην Επανάσταση.

Σίγουρα αξίζει τον κόπο κάποιος να το διαβάσει και από εκεί και πέρα τα συμπεράσματα δικά του.
Αποστολος Νταουτζιας 5 από 5 αστέρια! 29/11/2016
Για αναγνώστες με γερά νεύρα και παραπομπές σε εκτεταμένη βιβλιογραφία. Ο κύριος Παναγόπουλος καταγράφει αλήθειες που πονάνε, αλλά ίσως το βιβλίο του θα έπρεπε να αντικαταστήσει το ανάλογο σχολικό.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΕΩΡΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ 5 από 5 αστέρια! 19/12/2014
Λοιπόν, η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους νικητές και τους ισχυρούς. Αυτοί γράφουν τη άποψή τους και απλά επειδή είναι οι εκάστοτε κρατούντες - μετά τη νίκη τους - έχουν τη δυνατότητα να μας την πλασάρουν σαν ιστορική αλήθεια.

Η ιστορία όμως γράφεται και από τους νικημένους και ανίσχυρους, που κατά την ταπεινή μου γνώμη η μεταφορά της δικής τους άποψης έχει ακριβώς την ίδια αξία με την άποψη των νικητών και ισχυρών.

Οπότε, βασικό επιστημονικό εφόδιο κάθε ιστορικού είναι να διαλέξει στρατόπεδο και να μας το δηλώσει, πριν να ξεκινήσουμε να διαβάζουμε τα γραφόμενά του.

Όσο για τον χαρακτηρισμό των προσώπων και την αξιολόγηση των γεγονότων τα πράγματα είναι απλά. Αν τα πρόσωπα, τα ιστορικά πρόσωπα, προσέφεραν στην κοινωνία, το κράτος ή όπου αλλού, περισσότερα από ότι εισέπραξαν από αυτά, τότε τα πρόσωπα αυτά είναι αποδεκτά. Αν όμως αυτά που εισέπραξαν ήταν περισσότερα από ότι προσέφεραν τότε είναι κατακριτέα. Αντίστοιχα και τα γεγονότα αν υπήρξαν θετικά τότε είναι και παραδεκτά και αν υπήρξαν αρνητικά τότε είναι απαράδεκτα.

Τα άλλα όλα, κύριε κον-κον, μας φωνάζουν δυνατά ότι θέλεις να είσαι με τους νικητές και με τους κρατούντες. ΄Εχε υπόψη σου όμως ότι αυτό που για σένα και τους ομοίους σου είναι ιστορία, γι' αυτούς που ανήκουν στο άλλο στρατόπεδο αυτό είναι μυθιστορία.

΄Οσο για τον διαχειριστή του συστήματος, νομίζω πως τις κριτικές του κου κον-κον δεν θα έπρεπε να τις δημοσιεύσει γιατί κατ' εμένα οι χαρακτηρισμοί - οποιοσδήποτε, ελάχιστα επιστημονικά εφόδια, κακόβουλος, δόλιος - είναι βρισιές.

Ευχαριστώ για το χρόνο σας και καλές γιορτές.

Υ.Γ. Και μια και είναι γιορτές, κάντε δώρα στους αγαπημένους σας βιβλία. και "Τα ψιλά γράμματα της ιστορίας" είναι μια καλή επιλογή!.
Κον Κον 3 από 5 αστέρια! 13/09/2014
Απάντηση στην κριτική του κ. Μπάμπη Πολίτη.
Το πρώτο και βασικό επιστημονικό εφόδιο ενός ιστορικού είναι να μη διαλέγει... στρατόπεδο!! Από εκεί και πέρα είναι γνωστό ότι κάθε ιστορικός γράφει και διαφορετική ιστορία (ιδιαίτερα!) όταν απομακρύνεται από τις πηγές ή τις χρησιμοποιεί με μεροληπτικό τρόπο.
Αν τώρα ο Μ.Πολίτης θα ήθελε να εντρυφήσει λίγο παραπάνω στην ιστορία και τη φιλοσοφία της ας ξεκινήσει με το «Φιλοσοφία της ιστορίας» εκδόσεις Οκτώ και το «Τι είναι ιστορία;» του Ε.Χ.Καρ, για τα είδη ιστορίας με το «Τι είναι ιστορία;» εκδόσεις Νήσος ενώ για τα τεχνικά ζητήματα και τα εφόδια ενός καλού ιστορικού υπήρχε ένα εξαιρετικά πλήρες και ολιγοσέλιδο βιβλίο του ΟΕΔΒ που διδασκόταν στη Γ΄ Λυκείου πριν από μερικά χρόνια και σου έδινε να καταλάβεις πως δουλεύει και ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει ένας ιστορικός. Δεν θυμάμαι τίτλο αλλά ας το αναζητήσει...
Για τις νέες τάσεις στην ιστοριογραφία ας δει το «Πώς το παρελθόν γίνεται ιστορία;», εκδόσεις Πόλις και για το πώς η ιστορία μπορεί να γίνει ανερμάτιστος ιστοριογραφικός λόγος ας δει το «Πώς η ιστορία γίνεται παρελθόν», εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα ενώ για το πώς μπορεί να αμφισβητηθεί η ιστορική αλήθεια μπροστά σε συμφέροντα και ιδεοληψίες σε σημείο που το ψεύδος εκλαμβάνεται ως ιστορική αλήθεια ας δει το «Μάθημα ιστορίας», εκδόσεις Ενάλιος. Αυτά για μια μικρή αρχή γιατί το ζήτημα της ιστορίας και ιστοριογραφίας είναι ανεξάντλητο και ελπίζω να κατανοήσει γιατί το να γράψει κάποιος ιστορία δεν είναι το ίδιο όπως να γράψει... (μυθ)ιστορία!
Υ.Γ. 1
Τέλος να σημειωθεί κ. Μ. Πολίτη ότι δεν παρεξηγήθηκα διότι αναγνώρισα σε ορισμένους ιστορικούς χαρακτήρες το δικό μου πρόσωπο. Μακριά από εμένα οι εξωνημένοι άρχοντες του χρήματος και οι σάπιοι πολιτικάντηδες. Παρεξηγήθηκα όμως όταν κάποιος εκφέρει γνώμη για ένα πρόσωπο εντελώς άγνωστο σε αυτόν και μιλά υποτιμητικά γι΄αυτό. Οπωσδήποτε κ. Πολίτη θα αναγνωρίσετε ότι αυτή είναι στάση ανορθολογικού και ανεύθυνου...πολίτη!
Υ.Γ 2
Ελπίζω να δημοσιευθεί η παρούσα απάντηση.
Μπάμπης Πολίτης 5 από 5 αστέρια! 25/02/2014
Εξαιρετική και πλούσια καταγραφή της (αληθινής) Ιστορίας γύρω από την Ελληνική Επανάσταση και όχι μόνον.
Ψαγμένος ο συγγραφέας, με το βιβλίο του να αποτελεί σημαντικό σημείο αναφοράς (μαζί με τις παραπομπές του) σε οιαδήποτε συζήτηση περί των ηρώων και «ηρώων» του 21, των αγίων και «αγίων» της εκκλησίας μας κλπ.
Ως γνήσιος ιστορικός ερευνητής δεν αποφεύγει να αναφέρει τις κρίσεις και τα συμπεράσματά του, αλλά το κάνει ξεχωριστά και δεν υποχρεώνει κανέναν να τα ενστερνιστεί.
Οι πληροφορίες, ωστόσο, που προσφέρει μέσα από αυτό το έργο είναι το πλέον σημαντικό και μόνο γι αυτό δικαιούται τον σεβασμό μας
ΥΓ: Μήπως ο ΚΟΝΚΟΝ, και ο κάθε ανώνυμος κονκόνης, είδε τον εαυτό του σε κάποιους ιστορικούς χαρακτήρες του βιβλίου και παρεξηγήθηκε;
Μπορεί να μας εξηγήσει ο ΚονΚον ποιά είναι τα… επιστημονικά εφόδια ενός καλού ιστορικού, γιατί δεν έχω καταλάβει, ούτε και τα γνωρίζω κατά πως φαίνεται!
Κον Κον 3 από 5 αστέρια! 05/02/2013
Καταρχάς, να πούμε, ότι η Ιστορία είναι μια πολύ σοβαρή επιστήμη για να ασχολείται μαζί της ο οποιοσδήποτε διαθέτει μεν άπλετο χρόνο αλλά ελάχιστα επιστημονικά εφόδια. Δε φτάνει, λοιπόν, που τα τελευταία 20 - 25 χρόνια διάφοροι πολιτικοί, κοινωνικοί και ανθρωπιστικοί «επιστήμονες» του ακαδημαϊκού χώρου από διάφορα υβριδικά πεδία των διαφόρων κοινωνικών ή ανθρωπιστικών «επιστημών» την έχουν σφετεριστεί από τους κατ΄ επάγγελμα ιστορικούς, έχουμε και τους πάσης φύσεως ιστοριοδίφες που ποτέ δε λείπουν από τη συνταγή συγγραφής της Ιστορίας και μάλιστα ορισμένοι αίρουν αξιώσεις ανατροπής αλλά και αντικειμενικότητας. Ένας από αυτούς είναι και ο Θεόδωρος Δημοσθ. Παναγόπουλος, πρώην δικαστικός στο επάγγελμα, και μεγάλος αρνητής της γνωστής ρήσης ¨έκαστος στο είδος του και ο Λουμίδης στους…καφέδες!¨. Ο συγγραφέας δίχως κανένα ιστορικό επιστημονικό εφόδιο αλλά με άπλετο χρόνο - ως φαίνεται από την έκταση του βιβλίου του ( 500 σελ.)- αποφάσισε να μας ¨ξεστραβώσει¨ στην ιστορία του ΄21, αφού, κατά τη γνώμη του, πολλά γεγονότα παραποιήθηκαν κακόβουλα, η ιστορία γράφτηκε όπως συνέφερε τον κυρίαρχο λόγο, ευθύνες δολίως δεν αποδόθηκαν εκεί που έπρεπε κλπ κλπ. Αγνές οι προθέσεις του, φιλότιμο το έργο του και τιτάνιος ο αγώνας του αλλά το αποτέλεσμα είναι αμφιλεγόμενο. Ο συγγραφέας ως ένα είδος χασάπη του ιστορείν και εξιστορείν κραδαίνοντας τον μπαλτά της δικαιοσύνης (να και το πρότερο επάγγελμα!) αποφασίζει να χωρίσει, ανηλεώς και μια δια παντός, τα εκλεκτά κρέατα από τους κατιμάδες της ιστορίας ( με άλλους όρους - πιο δόκιμους ίσως - θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για αγιοποίηση ορισμένων ιστορικών πρωταγωνιστών και τη δαιμονοποίηση κάποιων άλλων). Οι κρίσεις του είναι απόλυτες και κάθετες, οι πηγές του αξιόπιστες όπως θέλει να πιστεύει – βασισμένες σε αυτόπτες μάρτυρες των γεγονότων, Έλληνες και ξένους ( αλήθεια, πώς είναι τόσο σίγουρος για την αλήθεια που μεταφέρουν οι μαρτυρίες αυτές όταν γράφτηκαν για μια εποχή οξυμένων παθών και πνευμάτων;)- και οι σχολιασμοί του καυστικοί και αφοριστικοί. Εκεί, μάλιστα, που αφήνεται να παρασυρθεί από το αντικληρικαλιστικό του μένος, χάνει κυριολεκτικά τη μπάλα και βρίσκεται εκτός θέματος ( π.χ. σελ. 255κ.ε. – σελ. 284 κ.ε.). Αποτέλεσμα: μια μονόπλευρη ανάγνωση της ιστορίας, γεμάτη εμπάθεια και στερεότυπα!
Έτσι, έχουμε, από τη μια πλευρά αγνούς και αγαθούς οπλαρχηγούς - αγωνιστές που ψήθηκαν στη φωτιά του πολέμου και από την άλλη βυσοδόμους και άτιμους πολιτικούς που φατριάζουν στην πλάτη των αγωνιστών μακριά στα σαλόνια. Από τη μια τον απλό λαό ( μια αφηρημένη, χιλιοταλαιπωρημένη και σχεδόν αγιοποιημένη έννοια, εξ ορισμού αγαθή, που εμπεριέχει πάντα το καλό!) και από την άλλη τους σκληρούς, φιλοχρήματους, εκμεταλλευτές και πουλημένους στο σαρίκι κοτζαμπάσηδες και προεστούς. Από τη μια, τους άξιους και καταδιωχθέντες Δασκάλους του Γένους, που εμπνέονται από το Διαφωτισμό και ενεργούν εξ αγαθών προθέσεων και από την άλλη τον τυφλό και δεισιδαίμονα ανώτερο κλήρο, που δρα αντεθνικά και φιλοτουρκικά.
Όλες αυτές οι αντιδιαστολές, για να πούμε και του… ιστοριοδίφη το δίκαιο! μετέχουν, ασφαλώς, ως ένα σημείο στην ιστορική αλήθεια, ωστόσο δεν την καλύπτουν αμερόληπτα και αντικειμενικά γιατί, παρόλο που οι αντιθέσεις αυτές είναι φανερές εκείνα τα χρόνια, κανένας από τους εμπλεκόμενους
( οπλαρχηγοί και πολιτικοί, ραγιάδες και κοτζαμπάσηδες, κλήρος και λαός) δεν μπορεί να θεωρηθεί άμοιρος ευθυνών, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά, για τη διαμόρφωση των διχαστικών συνθηκών κάτω από τις οποίες απελευθερώθηκε(;) εκείνο το απολειφάδι Ελλάδας στα 1830 και οι οποίες, συνθήκες, ταλάνισαν και ίσως εξακολουθούν να ταλανίζουν τη χώρα ως τα σήμερα. Πολύ, λοιπόν, απέχουν - κατά τη γνώμη μου - ορισμένοι πρωταγωνιστές του αγώνα από την άσπιλη εικόνα που πλάθει γι΄ αυτούς ο συγγραφέας στο βιβλίο του, π.χ. μήπως μερικοί «αγνοί» αγωνιστές τους οποίους, δίχως μέτρο, λιβανίζει ο συγγραφέας ήθελαν να στήσουν δικό τους μπαϊράκι και ήρθαν σε σύγκρουση με την εκάστοτε κυβέρνηση; Μήπως οι ίδιοι αυτοί αγωνιστές δεν ήταν που λίγα χρόνια αργότερα αντέδρασαν έντονα ( π.χ. πυρπόληση του ελληνικού στόλου από τον Μιαούλη στο ναύσταθμο, απόπειρα αυτονόμησης της Μάνης κλπ.) στην προσπάθεια να ελεγχτούν από την κεντρική διοίκηση του Καποδίστρια; Ή μήπως η αρνητική αντίδραση του προκαθήμενου της Ορθόδοξης Πατριαρχικής Εκκλησίας στο κίνημα του 1821 δεν έχει να κάνει (μόνο!) με φιλοτουρκικά αισθήματα και προνόμια όσο με τη συσσωρευμένη πείρα από αντίστοιχα αποτυχημένα, μέχρι τότε, επαναστατικά κινήματα που προκαλούσαν την οργή και τα φοβερά αντίποινα των Τούρκων σε βάρος αθώων ελληνικών ψυχών σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας; Μήπως είχε να κάνει περισσότερο με την ευθύνη του Πατριάρχη απέναντι σε όλο τον χριστιανικό πληθυσμό της αυτοκρατορίας και το πολυμελές ποίμνιό του; Άλλωστε, απέναντί του δεν είχε κανέναν ανεκτικό δυνάστη
( όπως πάνε να μας πείσουν ορισμένοι σπεκουλαδόροι της ιστορίας τώρα τελευταία!) αλλά έναν από τους πιο βάρβαρους κατακτητές που γνώρισε ποτέ η ιστορία.
Όλα αυτά, ποσώς φαίνεται να απασχολούν το συγγραφέα, στα μάτια του οποίου η πραγματικότητα εμφανίζεται με δυο μόλις χρώματα, άσπρο – μαύρο.
Καλό, λοιπόν, το βιβλίο του Θεόδωρου Δημοσθ. Παναγόπουλου, αν και είναι μια συρραφή εργασιών που πρέπει να γράφτηκαν σε διαφορετικές περιόδους και εποχές. Σε ορισμένα, μάλιστα, σημεία γίνεται και εξαιρετικά διασκεδαστικό (όπως π.χ. στο σημείο εκείνο που ανοίγει αληθινό… διάλογο με κάποιον Αμερικανό γιατρό που τόλμησε να γράψει κατά του Κολοκοτρώνη και λέει επί λέξει, «Σιγά βρε Ούβε! Ψυχραιμία! Τι μας λες; Πότε πρόλαβες και έμαθες ποιος ήταν ο Κολοκοτρώνης κλπ κλπ. και παρακάτω για το ίδιο θέμα, «Ποιος σου ΄πε να τα πεις; Ο Μαυροκορδάτος και η παρέα του;» σελ. 315). Φιλότιμη η προσπάθειά του ιστοριοδίφη μας και του αξίζει – νομίζω - να την προσεγγίσουμε με συμπάθεια αλλά ο οξυδερκής αναγνώστης οφείλει να κρατήσει, κυρίως, τα πραγματολογικά δεδομένα και να διαβάσει τις κρίσεις και τα συμπεράσματα του συγγραφέα κρατώντας τις αποστάσεις του.
ΜΑΝΟΣ ΒΟΥΓΑΖΙΑΝΟΣ 5 από 5 αστέρια! 04/10/2011
Πρέπει να διαβαστεί, απ'όσους θέλουν να μάθουν, τους πραγματικούς ήρωες : Κολοκοτρώνη, Νικηταρά, Υψηλάντη, Ανδρούτσο. Ήταν μύθος, για τους Εφιάλτες : Μαυροκορδάτο, Κουντουριώτη, Κωλλέτη και τους ρασοφόρους. Και τους φιλοχρήματους : Μανιάτες, Φαναριώτες, Ρουμελιώτες. Συγχαρητήρια στον συγγραφέα Κο Θ.Δ. Παναγόπουλο, για το θάρρος και θράσος να μαζέψει, όλα αυτά τα ιστορικά στοιχεία, και να μας τα διδάξει. Το βιβλίο, άνετα, θα έπρεπε, να βρίσκεται στις σχολικές αίθουσες.

Τα είιπε όλα ο φίλος Άκις...
Ένα άριστο βιβλίο για την ιστορία στην Γ' Λυκείου...
Περισσότερα...
Οι πελάτες που αγόρασαν αυτό το βιβλίο αγόρασαν επίσης
Εκκλησιαστής
Εκκλησιαστής
Η τριλογία του Βερολίνου
Η τριλογία του Βερολίνου
Στο καφέ των υπαρξιστών
Στο καφέ των υπαρξιστών
Ηθική φιλοσοφία - Το βάρος της συνείδησης
Ηθική φιλοσοφία - Το βάρος της συνείδησης
Βιβλία που είδατε
 

 
 
Φιλοσοφική σειρά της Γνώσης
 
Bestsellers
 
Χαμένη παρτίδα
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια Α τόμος 1942-1974
Κερασμένο!
Από τον Δία στον Χριστό
Μετά το 1922: Η παράταση του διχασμού
Στη σίκαλη, στα στάχια, ο πιάστης
Nick Cave Mercy on me
Σκάκι και φαντασία
Η άγνωστη επανάσταση 1917 - 1921
Λίγες και μία νύχτες
Τα 20 πρώτα (15ημέρου)
Τα πρώτα των 12 μηνών
Τα πρώτα των 36 μηνών
Παιδικά ευπώλητα βιβλία
 
 
1. Εκδόσεις αποκλειστικά!
 
Αποστολή σε φίλο
 
 
Αποστολή στοιχείων βιβλίου σε φίλο σας