Πρωτοπορία - Βιβλία , περιοδικά , κόμικς
  Ο λογαριασμός μου |  Η Βιβλιοθήκη μου  |   Το Καλάθι μου  |  Ολοκλήρωση αγοράς 
Σύνθετη αναζήτηση   Δημοφιλείς Αναζητήσεις
 
  ΑΡΧΗ  |  ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ  |  ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ  |  ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ  |  ΕΠΑΝΑΓΟΡΑ (pdf)  |  ΝΕΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ  |  NEWSLETTER  |  ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
20FreeDelivery20170402
 
Safe Redirect to Eurobank
 
Κατάλογος
 
 
Νέες Εκδόσεις Περισσότερα
 
Η ξάγρυπνη πόλη
Η ξάγρυπνη πόλη
13,36€
 
Ασφάλεια
 


Safe redirect to Eurobank
 
Αρχή » Θέματα » Γλώσσα » Κλασσική- Βυζαντινή γραμματεία » Πλάτων Πολιτεία
 
Πλάτων Πολιτεία
Πλάτων Πολιτεία
Συγγραφείς:   Πλάτων
 
Θέμα:  Κλασσική- Βυζαντινή γραμματεία
Εκδότης: Πόλις
Μετάφραση:  Ν. Μ. Σκουτερόπουλος
Επιμέλεια:  Ν. Μ. Σκουτερόπουλος
Σελίδες:  934
Ημ. Έκδοσης: 01/02/2009
25,50€
Τιμή Πρωτοπορίας
Τιμή Εκδότη: 42,50€
Έκπτωση: 40%
 
Κριτικές
Γράψτε μια νέα κριτική
Διαθεσιμότητα στα
βιβλιοπωλεία μας
Αθήνα: Περιορισμένη διαθεσιμότητα
Θεσσαλονίκη: Άμεσα διαθέσιμο
Πάτρα: Περιορισμένη διαθεσιμότητα
Περιγραφή:

Ο Πλάτων γνωρίζει ότι η κατάσταση που διαμορφώνεται σε ένα κράτος είναι συνάρτηση του ήθους: της αρετής και της δικαιοσύνης πρωτίστως των αρχόντων (αφού τελικά μόνον ατομικά προσδιορισμένοι άνθρωποι άρχουν κι όχι «οι νόμοι» ή «οι ιδέες» ή «ο λαός») αλλά και της ηθικής ουσίας που θα υπάρχει στους αρχομένους. Υπό αυτούς τους όρους η παιδεία προβάλλει ως μια ρεαλιστική δυνατότητα, ίσως η μόνη ρεαλιστική δυνατότητα· και ο Πλάτων στηρίζει τα πάντα σ αυτήν, στη διάπλαση της ηθικής και πνευματικής προσωπικότητας (της μόνης πραγματικής διαλεκτικής σύνθεσης στη ζωή) έχοντας την τραγική επίγνωση ότι αυτό που όλο κι όλο μπορούμε να αντιτάξουμε σαν ανάχωμα στην πλημμυρίδα του κακού είναι η γνώση, η αρετή, η ομορφιά.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου







ΚΡΙΤΙΚΗ



Η Πολιτεία είναι ένα ώριμο και κορυφαίο έργο εμπνευσμένου στοχασμού καθώς συμποσώνει την οντολογία, τη γνωσιολογία, την ηθική, την αισθητική και την κοινωνικοπολιτική ιδεολογία του αθηναίου φιλοσόφου. Με την ακμαία αυτή συμβολή ο Πλάτων εγκαταλείπει οριστικά τους αδιέξοδους απορητικούς διαλόγους και καταθέτει τις θετικές του προτάσεις κατασκευάζοντας μια από τις πλέον γνωστές ουτοπίες. Η πρότασή του αποσκοπεί ασφαλώς στη διασφάλιση της ύψιστης ευδαιμονίας των κατοίκων αυτής της ιδανικής πολιτείας και εντάσσεται στην ευρύτερη επιδίωξη των αρχαίων Ελλήνων να εντοπίσουν «τι το άριστον;», «τι το κάλλιστον;» κτλ. στην ανθρώπινη ζωή.

Είναι φυσικό μια θεωρητική κατασκευή να διέπεται από κάποιες ρυθμιστικές προδιαγραφές και αυτό αντίκειται στο μοντέλο μιας ανοιχτής, πολυφωνικής κοινωνίας. Αν η πολιτική κατάθεση του Πλάτωνα μας φαίνεται μονοδιάστατη, θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας δύο καθοριστικούς παράγοντες συγγραφής του έργου, έναν συγχρονικό και έναν διαχρονικό: α) Τα χρόνια του Πλάτωνα ανήκουν σε μια μεταβατική περίοδο, κατά την οποία το πολιτικό μόρφωμα της πόλης-κράτους παρακμάζει, οπότε καθίσταται ώριμο το αίτημα για μια εναλλακτική λύση. β) Οι σημερινές πολιτικές αντιλήψεις είναι προϊόν τόσο μιας μακραίωνης παράδοσης θεωρητικού στοχασμού όσο και έμπρακτης εφαρμογής ή προσαρμογής του. Θα ήταν, επομένως, άδικο να επιχειρήσουμε μια απαξιωτική κριτική καθώς ο Πλάτων δεν θεμελιώνει τις προτάσεις του σε έναν πολιτικό προβληματισμό με μεγάλο ιστορικό βάθος, όπως συμβαίνει σήμερα. Δεν θα πρέπει, δηλαδή, να αντιτάξουμε στο κλειστό σύστημα του φιλοσόφου μια εξίσου κλειστή και δογματική κριτική, αλλά θα πρέπει να προβούμε σε μια απροκατάληπτη κατανόησή του.

Στο σημείο αυτό επιλέγω να συζητήσω, λόγω έλλειψης χώρου, τις απόψεις του Πλάτωνα για τη λογοτεχνία και ειδικότερα για την ποίηση, την οποία, όπως είναι γνωστό, εξόριζε από την ιδανική του πολιτεία. Τρεις είναι οι λόγοι που οδηγούν τον φιλόσοφο στην καταδικαστική ετυμηγορία: από οντολογική άποψη η φύση της ποίησης δεν ανταποκρίνεται σε ένα πάγιο και βασικό ζητούμενο της φιλοσοφίας, την αλήθεια, γιατί η τέχνη ως απείκασμα του κόσμου της καθημερινής πραγματικότητας, η οποία με τη σειρά της είναι αντίγραφο του υπερβατικού κόσμου των ιδεών, αποτελεί μια απόμακρη αντανάκλαση της ιδεατής πραγματικότητας και γι αυτό δεν είναι μόνο, ως αντίγραφο του αντιγράφου, περιττή αλλά και επιζήμια. Η βλάβη που προκαλεί είναι ηθική και ψυχολογική - και έτσι μεταβαίνουμε στους δύο άλλους λόγους που στοιχειοθετούν την πρόταση του Πλάτωνα για εξορία των ποιητών. Βλέποντας ο πολίτης στο θέατρο τις ακραίες καταστάσεις που παριστάνει η τραγωδία θα διαμορφώσει ενδεχομένως μια αρνητική συμπεριφορά. Τέλος, κινδυνεύει η στρατιωτική ικανότητα της τάξης των φυλάκων που είναι επιφορτισμένοι με την προστασία της πόλης. Πώς να μην τρωθεί καίρια το πολεμικό φρόνημα εκείνων που κλαίνε και νιώθουν φόβο παρακολουθώντας μια παράσταση; Αν οι οντολογικές, ηθικές και ψυχολογικές ενστάσεις της πλατωνικής λογοτεχνικής κριτικής ευσταθούν, τότε η εκτόπιση της ποίησης από μια ευνομούμενη πολιτεία δεν είναι απλώς εύλογη αλλά και νομοτελειακά αναπόφευκτη. Ωστόσο είναι εξίσου εύλογο ότι, αν συντελεστεί μια αλλαγή του φιλοσοφικού παραδείγματος, τότε η κριτική ανατρέπεται. Αυτή την αλλαγή πραγματοποίησε ο μαθητής του Πλάτωνα, ο Αριστοτέλης, με την Ποιητική του. Αντικατέστησε τη θεωρία των υπερκόσμιων ιδεών του δασκάλου του με δύο ενδοκοσμικές κατηγορίες, την ύλη και τη μορφή. Η πραγματικότητα δεν αντιγράφει έναν υπερβατικό κόσμο, αλλά η ύλη κλείνει εντός της τη δυνατότητα να προσλαμβάνει ποικίλες μορφές που χαρακτηρίζονται από κάποια λειτουργικότητα και προορίζονται για έναν σκοπό. Έτσι η άποψη ότι το έργο τέχνης είναι αντίγραφο δευτέρου βαθμού έχασε κάθε έρεισμα. Το ηθικό πρόβλημα ο Αριστοτέλης το έλυσε υποστηρίζοντας ορθά ότι η τέχνη αποτελεί έναν αυτόνομο χώρο με τους δικούς του κανόνες. Η απαίτηση, επομένως, να επιτελεί ηθικοδιδακτική λειτουργία παύει να έχει αντικείμενο. Τέλος, ο Σταγιρίτης έδειξε ότι «δι ελέου και φόβου» συντελείται η κάθαρση και προκαλείται η «οικεία ηδονή» της τραγωδίας, η οποία επενεργεί απολύτως θετικά πάνω στον δέκτη. Θα μπορούσαμε να ορίσουμε αρνητικά τα χαρακτηριστικά της Ποιητικής ως εξής: πρόκειται για μια θεωρητική περί ποιήσεως πραγματεία η οποία δεν είναι θεολογική, καθώς αποκλείει από την εξέτασή της τους θεούς, δεν είναι ηθική, καθώς αποφεύγει τον διδακτισμό και προκρίνει την απόλαυση, και δεν είναι κοινωνικά επικαθορισμένη, καθώς θέτει στο κέντρο του ενδιαφέροντός της τη σχέση παραγωγής και πρόσληψης της λογοτεχνίας, ενώ αγνοεί πλήρως τα κοινωνικά συμφραζόμενα, λ.χ. τον θεσμό των Μεγάλων Διονυσίων, στο πλαίσιο του οποίου ανεβάζονταν οι τραγωδίες.

Απομένει ένα ακόμη κεφαλαιώδες ερώτημα: Πώς αντιλαμβάνονται οι δύο φιλόσοφοι τη μίμηση που αποτελεί την ουσία της λογοτεχνίας; Για τον Πλάτωνα μίμηση είναι η δουλική αντιγραφή της εξωτερικής πραγματικότητας, ενώ για τον Αριστοτέλη ταυτίζεται με την πλασματικότητα, δηλαδή με την επινοημένη από τον ποιητή πραγματικότητα, που διέπεται από αδιάσπαστη ενότητα και αιτιώδη σύνδεση των παριστανόμενων γεγονότων σύμφωνα με τους κανόνες της πιθανοφάνειας ή της αναγκαιότητας. Η προηγούμενη συνοπτική συζήτηση έδειξε, νομίζω, ότι η συμβολή της Πολιτείας στη διαμόρφωση των απόψεων της αριστοτελικής Ποιητικής και δι αυτής στη μετάβαση σε σύγχρονα θεωρητικά περί λογοτεχνίας σχήματα υπήρξε καθοριστική. Ώς τώρα διαθέταμε δύο σημαντικές μεταφράσεις της Πολιτείας, αυτές του Ιωάννη Γρυπάρη και του Κωνσταντίνου Γεωργούλη. Και οι δύο χρειάζονταν επειγόντως εκσυγχρονισμό, γιατί κάθε μετάφραση έχει κατά κανόνα περιορισμένο χρόνο ζωής. Το επίμοχθο αυτό εγχείρημα το ανέλαβε αγόγγυστα ο χαλκέντερος μεταφραστής αρκετών πλατωνικών διαλόγων καθηγητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Ν. Μ. Σκουτερόπουλος και το διεκπεραίωσε με αξιοθαύμαστη επιτυχία. Τη μετάφραση την πλαισίωσε με μια σύντομη διαφωτιστική εισαγωγή και με τα εντελώς απαραίτητα για την κατανόηση του κειμένου σχόλια. Πιστεύω ότι με το ηράκλειο έργο που επιτέλεσε κέρδισε την παντοτινή ευγνωμοσύνη τόσο των φιλολόγων όσο και των φιλοσόφων.

Δανιήλ Ι. Ιακώβ (καθηγητής Φιλολογίας)

ΤΟ ΒΗΜΑ , 03-11-2002








ΚΡΙΤΙΚΗ



Tο έργο του Πλάτωνος «Πολιτεία» έχει επηρεάσει άμεσα ή έμμεσα την έκτοτε διάπλαση της φιλοσοφίας, αλλά και της πολιτικής, στην Eυρώπη τουλάχιστον, σε μέγιστο βαθμό και με τρόπο καίριο. Tο έξοχο αυτό έργο εμπεριέχει εδραία νοήματα ψυχολογίας και γνωσιολογίας, οντολογίας και μεταφυσικής, επιστημολογίας και διαλεκτικής, ανθρωπολογίας και ηθικής, θεωρίας της οικονομίας και θεωρίας του δικαίου, πολιτειολογίας και πολιτικής, θεωρίας της παιδείας και ποιητικής. Mε το έργο αυτό κατ’ εξοχήν συντελέστηκε η συμβολή του ύπατου φιλοσόφου στην εμπέδωση τη αΐδιας φιλοσοφίας.

Eύλογα, λοιπόν, θεωρώ πολύτιμη προσφορά προς τους Eλληνες αναγνώστες βιβλίων φιλοσοφίας την έκδοση του κορυφαίου αυτού έργου του Πλάτωνος από τον ακάματο και ικανότατο διάκονο της φιλοσοφίας καθηγητή N. Σκουτερόπουλον. Kαι άλλοτε είχα εκτιμήσει την ευθυκρισία και την εμβρίθεια, την ερμηνευτική διορατικότητα και τη γόνιμα υπηρετική της φιλοσοφίας φιλολογική επιστημοσύνη του, έκδηλες ήδη στην έκδοση από τον ίδιο του πλατωνικού διαλόγου «Eυθύδημος». H πρόσφατη όμως έκδοση της «Πολιτείας» είναι κατόρθωμα και βαρύτατου πνευματικού μόχθου του.

Eπιτελώ χαρμόσυνο χρέος μου να εξάρω το γενναίο αυτό φιλολογικό - φιλοσοφικό εγχείρημα του καθηγητού N. Σκουτερόπουλου, καθώς έχω από τα εφηβικά χρόνια μου οικειότητα ευλαβική με το κείμενο της «Πολιτείας». Aυτό κατ’ εξοχήν με γαλούχησε προς τη φιλοσοφία, όσο και αν συνέβαλαν έκτοτε και άλλα έργα φιλοσοφίας, όπως ιδιαίτερα τα «Hθικά Nικομάχεια» του Aριστοτέλους, ο «Λόγος περί μεθόδου» του Descartes και τα «Προλεγόμενα» του Kant. Eξάλλου, το πολυσήμαντο αυτό έργο του Πλάτωνος έδωσε θέματα σε πολλά δημοσιεύματά μου και σε πολλές ώρες διδασκαλίας μου. Mαρτυρούν και τα βιβλία μου «Πολιτική Φιλοσοφία του Πλάτωνος» (1957, 1980 εκδόσεις «Παπαζήση»), «Φιλοσοφία του Πλάτωνος» (1997, Eκδόσεις Aκαδημίας Aθηνών).

H προκείμενη έκδοση της «Πολιτείας» του Πλάτωνος, από τον καθηγητή N. Σκουτερόπουλο επιβάλλεται με τον πνευματικό της πλούτο και δεν χρειάζεται αναλυτικό εγκωμιασμό. Eίναι, όμως, δεκτική για κριτική, φιλική πάντοτε, χρήσιμη για τη βελτίωσή της και όχι μειωτική της αξίας της.



Tο χωρίο 433d



Aς επιτραπεί να μην επιδοκιμάσω τον «ψυχαρισμό» στον τίτλο «Πολιτεία του Πλάτωνα». O τίτλος πρέπει να είναι «Πολιτεία του Πλάτωνος». Προπάντων, όμως, αδυνατώ να επιδοκιμάσω τη διατήρηση της σφαλερής γραφής του χωρίου 433d, με συμπερίληψη δηλαδή των δύο λέξεων «και δούλω». H επίκληση του κύρους του Γρηγορίου Bλαστού δεν επαρκεί να δικαιώσει την διατήρηση της σφαλερής γραφής. O αείμνηστος Eλληνοαμερικανός ιστορικός της ελληνικής φιλοσοφίας είναι άξιος σεβασμού, άλλωστε με ιδική μου πρόταση έγινε Aντεπιστέλλον Mέλος της Aκαδημίας Aθηνών, αλλά η γνώμη του επί του χωρίου αυτού είναι πρόχειρη και αβάσιμη.

H παραδοσιακή γραφή του χωρίου της «Πολιτείας» 433d είναι «…ενόν και εν παιδί και εν γυναικί και δούλω και ελευθέρω και δημιουργώ και άρχοντι και αρχομένω…». Aυτήν διατηρεί ο κ. Σκουτερόπουλος. Kαι ο αναγνώστης παρασύρεται από αυτήν προς την γνώμη, ότι ο Πλάτων περιλαμβάνει στην ιδανική λεγόμενη πολιτεία και τον θεσμό της δουλείας. Tο ζήτημα είναι άρα σπουδαιότατο. H σφαλερή αυτή γνώμη συνεπάγεται μείωση της ηθικής αξίας της πλατωνικής ιδανικής πολιτείας. Oπως εξηγώ στο βιβλίο μου «Πολιτική Φιλοσοφία του Πλάτωνος», ορισμένοι αυστηρότατοι θεσμοί της δικαιώνονται μόνο από την παράτολμη προσπάθεια του φιλοσόφου να σχεδιάσει κοινωνία χωρίς δούλους, ενώ δεν υπάρχει ακόμη αναπτυγμένη τεχνική της παραγωγής και της επικοινωνίας. Aν υιοθετούμε, λοιπόν, τη σφαλερή γραφή του χωρίου 433d, και άρα πιστεύομε στην μαρτυρία της για ύπαρξη δούλων στην ιδανική πολιτεία του Πλάτωνος, τότε οι αυστηρότατοι αυτοί θεσμοί παραμένουν αδικαίωτοι, ενώ και χρεώνεται ο ύπατος φιλόσοφος με παραδοχή του ανήθικου θεσμού της δουλείας στη σύσταση της ακέραια ηθικής, ιδεατής, πολιτείας του.



Mε επιχειρήματα



Eχω καταδείξει, όμως, ότι η γνήσια γραφή του χωρίου 433d της «Πολιτείας» δεν περιλάμβανε «και δούλω», το άκριτο αυτό παρέμβλημα παλαιού αντιγραφέα, κατά παρανόηση της σημασίας της λέξεως «ελευθέρω» και παραγνώριση της αντιστοιχίας της προς τη λέξη «δημιουργώ» (Bλ. και το βιβλίο μου «Mελετήματα Φιλολογίας και Φιλοσοφίας» (εκδόσεις «Eλληνικά Γράμματα», 1998, σελ. 127-131). Oποιος λοιπόν εμμένει στη σφαλερή γραφή του χωρίου 433d, ώστε να διατηρεί τη νοθευτική του λέξη «δούλω», οφείλει να καταρρίψει τα επιχειρήματά μου. Eφόσον όμως τα επιχειρήματά μου παραμένουν αδιάσειστα, πρέπει στις εκδόσεις της «Πολιτείας» το χωρίο 433d να υπάρχει στη γνήσια γραφή του: «και εν παιδί και εν γυναικί, και ελευθέρω και δημιουργώ, και άρχοντι αρχομένω» ώστε και να βρίσκεται σε αρμονία με το σύνολο των άλλων χωρίων της «Πολιτείας», όπου εξαντλητικά περιγράφεται η σύσταση του πληθυσμού της ιδεατής «Πολιτείας», χωρίς ούτε υπαινιγμό καν για ύπαρξη δούλων, ενώ το χωρίο 433d δεν αποτελεί περιγραφή της με αυτοδύναμο κύρος, αλλά ενέχει απλώς συναγωγή συμπεράσματος με συγκεφαλαιωτική αναφορά στο σύνολο των άλλων αυτών χωρίων.

Mόλις χρειάζεται να επικαλεσθώ και την ευρύτατη αποδοχή της σπουδαίας αυτής διορθώσεώς μου της σφαλερής παραδοσιακής γραφής του χωρίου 433d. O αείμνηστος ακαδημαϊκός Xαριτωνίδης είχε δηλώσει: «Eίμαι υπερήφανος γιατί από Eλληνα έγινε η σπουδαιότερη αυτή από κάθε άλλη διόρθωση χωρίου της αρχαίας ελληνικής γραμματείας». Kαι, όταν παρουσίασα την κρίσιμη αυτή διόρθωση με Aνακοίνωσή μου στο Παρίσι τον Mάρτιο του 1970 ενώπιον επιλέκτων ιστορικών της φιλοσοφίας, ο πρόεδρος της πανεπιστημιακής εκείνης συνεδρίας καθηγητής JeaGaudemet έσπευσε να εκφράσει την έκπληξη και τη συμφωνία του, ενώ και οι άλλοι παριστάμενοι, μεταξύ τους και ο διάσημος πλατωνιστής Pierre-Maxime Schul, διαδήλωσαν τη συμφωνία τους με την «εκπληκτική» διόρθωσή μου του χωρίου 433d. Mετά ολίγες εβδομάδες δημοσιεύτηκε η περιεκτική της Aνακοίνωσής μου στη Revue des Etudes Greques (1970).



Kερματική ανάγνωση



Aλλα χωρία του κειμένου της «Πολιτείας» έχουν παρερμηνευθεί κατά καιρούς και προκαλέσει παρανοήσεις καίριες της δομής και του χαρακτήρα της ιδεατής πολιτείας του Πλάτωνος. Aκόμη έως την εποχή μας πιστεύεται ότι κατανέμεται δήθεν σε τρεις κοινωνικές τάξεις το σύνολο των πολιτών, και ότι ολοκληρωτικό είναι δήθεν το ήθος των θεσμών της ιδεατής πολιτείας, και ότι θεσμός της σπουδαίος είναι δήθεν η «κοινοκτησία των γυναικών» ή και ο «διωγμός» γενικά των ποιητών. Aιτία των παρανοήσεων αυτών είναι κερματική ανάγνωση του κειμένου της Πολιτείας και η σύνδρομή της πνευματική νωχέλεια ή και ερμηνευτική ανεπάρκεια των υπευθύνων για τις παρανοήσεις αυτές πλατωνιστών, καθώς είτε είναι διάσημοι έστω φιλόλογοι ελληνιστές, άμοιροι όμως πολιτικής φιλοσοφίας, είτε είναι οικείοι της πολιτικής φιλοσοφίας, δίχως όμως γνώση της αρχαίας ελληνικής.

Kατάδειξη και αντίκρουση των οικτρών αυτών παρανοήσεων υπάρχει στο βιβλίο μου «Πολιτική Φιλοσοφία του Πλάτωνος», έκγονο επίμονης μελέτης επί έτη πολλά του κειμένου της «Πολιτείας» από Eλληνα ειδικό στην πολιτική φιλοσοφία και παιδιόθεν διδαγμένο την αρχαία ελληνική. Eλπίζω να μην αγνοήσει ο κ. Σκουτερόπουλος το χρήσιμο αυτό βιβλίο στη δεύτερη, εύχομαι σύντομα, έκδοση του έξοχου βιβλίου του για το κορυφαίο έργο του Πλάτωνος.



Kωνσταντίνος Δεσποτόπουλος (μέλος της Aκαδημίας Aθηνών)

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 1/6/2003
Οι πελάτες που αγόρασαν αυτό το βιβλίο αγόρασαν επίσης
Λόρδος Τζιμ
Λόρδος Τζιμ
Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά - Άδετο
Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά - Άδετο
Δύσκολα χρόνια
Δύσκολα χρόνια
Ένας ξαφνικός θάνατος
Ένας ξαφνικός θάνατος
Βιβλία που είδατε
 

 
 
Λάμπα led διαβάσματος
 
Bestsellers
 
Ο Φεβρουάριος και οι έντεκα μήνες
Confiteor
Επτά πόλεμοι, τέσσερις εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις, 1821-2016
Ο Προφήτης
Μια ατέλειωτη φυγή
Φιλελευθερισμός
Ποιος σκότωσε τον Λούκυ Λουκ
Τα βήματα του μεθυσμένου
Πόσο Ελληνικό Είναι το Βυζάντιο;
Λίγη ζωή
Τα 20 πρώτα (15ημέρου)
Τα πρώτα των 12 μηνών
Τα πρώτα των 36 μηνών
Παιδικά ευπώλητα βιβλία
 
 
1. Εκδόσεις αποκλειστικά!
 
Αποστολή σε φίλο
 
 
Αποστολή στοιχείων βιβλίου σε φίλο σας