ΒΙΒΛΙΟ: Αν δεν έχεις που να κλάψεις

Αναζήτηση

ΑΡΧΗ \| ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ \| ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ \| ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ \| ΝΕΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ \| NEWSLETTER \| ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Κατάλογος

Νέες Εκδόσεις

Διακριτά μαθηματικά με εφαρμογές
121,50€


Αρχή » Κατάλογος » Λογοτεχνία » Ξένη πεζογραφία » Αν δεν έχεις που να κλάψεις

Αν δεν έχεις που να κλάψεις
Διηγήματα
Συγγραφείς: Λουίς Σεπούλβεδα

Θέμα: Ξένη πεζογραφία
Εκδότης: Opera
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Σελίδες: 294
Ημ. Έκδοσης: 01/01/1998

14,25€
Τιμή Πρωτοπορίας

Τιμή Εκδότη: 15,83€

Είκοσι επτά διηγήματα γραμμένα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους της ζωής του Λουίς Σεπούλβεδα. Το πρώτο βιβλίο όπου ο συγγραφέας του «Γέρου» συνδυάζει όλα τα στοιχεία που βρίσκονται διάσπαρτα στα μυθίστορήματά του. Αναμφισβήτητα το πληρέστερο μέχρι στιγμής έργο του μεγάλου Χιλιανού συγγραφέα.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Ο Luis Sepulveda είναι, αν όχι η πιο αντιπροσωπευτική, σίγουρα πάντως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις συγγραφέα του οποίου η καταγωγή, η ονομασία προελεύσεως θα λέγαμε, αποτελεί το εφαλτήριο για μια λογοτεχνία τέτοιας δύναμης και εμπνεύσεως που την καθιστά με μιας οικουμενική. Χιλιανός, με ένα εξαιρετικά πλούσιο ιστορικό κοινωνικής και πολιτικής δράσης, έχει κατά τη διάρκεια του ταραχώδους βίου του ζήσει σε πολλές και εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους κοινωνικές καταστάσεις, από τη Νικαράγουα του μεγάλου απελευθερωτικού αγώνα ως την Ευρώπη του οικολογικού κινήματος, μέχρι και τον Αμαζόνιο και τη φυλή των ινδιάνων Σουάρ. Από τη διαμονή του με τους Ινδιάνους εμπνεύστηκε το πρώτο του μυθιστόρημα με τον τίτλο Ενας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης, που εκδόθηκε στη χώρα μας από τις εκδόσεις Opera, το 1993. Έκτοτε, οι ίδιες εκδόσεις έχουν παρακολουθήσει φιλότιμα την πορεία του έργου του, έχοντας δημοσιεύσει επτά ακόμη βιβλία του, με σταθμό για την γνωριμία του με το ελληνικό κοινό το μυθιστόρημα Patagonia Express, το 1996.
Το Αν δεν έχεις πού να κλάψεις είναι μια συλλογή διηγημάτων αρκετά διαφορετικών υφολογικά και, θα τολμούσαμε να πούμε, άνισων μεταξύ τους. Η πρωτοτυπία εδώ έγκειται στο γεγονός ότι η ανισότητα δεν προκύπτει από το στρίμωγμα μέσα στη συλλογή αδύναμων διηγημάτων ώστε, ως είθισται, να αυξάνεται απλώς ο όγκος του βιβλίου, αλλά αντίθετα στην ύπαρξη ορισμένων τέτοιας εσωτερικής ενέργειας και πρωτοτυπίας που κάνουν τα υπόλοιπα, αν και κάτι παραπάνω από αξιοπρεπή, να ωχριούν.
Λαμπρό τέτοιο παράδειγμα αποτελεί το διήγημα που δάνεισε τον τίτλο του στη συλλογή, ένα κείμενο τεσσάρων μόλις σελίδων που κάθε απόπειρα περιγραφής του θα το αδικούσε κατάφορα. Σε εντελώς άλλο ύφος είναι το υπέροχο Ένα σπίτι στο Σαντιάγο, όπου το πέρασμα ενός νέου από την ανέμελη εφηβεία στην αβεβαιότητα και στις αμφιβολίες της ενηλικίωσης υποδηλώνεται με την παράδοξη εξαφάνιση του σπιτιού της αγαπημένης κοπέλας, ακριβώς την ημέρα του πρώτου ερωτικού ραντεβού. Πολλά χρόνια αργότερα σε κάποια ξένη χώρα, ο αφηγητής αναγνωρίζει το έκτοτε χαμένο σπίτι μέσα σε μια φωτογραφία, στο πλαίσιο μιας μικρής έκθεσης. Οι αναμνήσεις πλημμυρίζουν τον αφηγητή και τον πάνε πίσω, στην τυχαία συνάντησή του με τον παράξενο φωτογράφο, τότε που, λίγο πριν από την ποθητή συνάντηση, «έκλεψε» την εικόνα του αγαπημένου σπιτιού, όπως ο πρώτος έρωτας την παιδική αθωότητα. Αντίστοιχης αξίας είναι το εξαιρετικό Σχετικά με κάτι που έχασα σ ένα τρένο, μια άλλη προσέγγιση πάνω στην ενηλικίωση και στο κόστος της σε όνειρα και φανταστικούς πόθους, ή το Τόλα σε δέκα πράξεις, που περιγράφει την αγωνία δώδεκα πολιτικών κρατουμένων σε κάποιο ερημικό και αφιλόξενο μέρος να βάλουν μπροστά μια παλιά ατμομηχανή, στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν ζωντανή την ελπίδα και το όνειρο.
Το μοτίβο του τρένου, είτε ως όχημα διαφυγής, είτε ως μεταφορά του ταξιδιού της ζωής και του θανάτου, είτε ακόμη ως ευαίσθητος κοινωνικός χώρος, επανέρχεται διαρκώς στα διηγήματα του Sepulveda και τα διασχίζει σαν μια ποιητική εμμονή, σύμβολο της ζωής της υπαίθρου αλλά και της εκβιομηχάνισης της χώρας. Με την ίδια συχνότητα, αλλά με πολύ περισσότερη πίκρα, επανέρχονται οι απόηχοι πολιτισμών που μοιάζουν να χάθηκαν για πάντα, εκείνου των Μάγια αλλά και των Ινδιάνων της περιοχής, ενός άγριου όσο και ισορροπημένου κόσμου που ισοπεδώθηκε κατά την αιματηρή και καταστροφική επέλαση των Δυτικών στη νότια ήπειρο.

Κώστας Κατσουλάρης, ΤΟ ΒΗΜΑ, 14-03-1999

Bestsellers

Γερνάει καλύτερα όποιος γερνάει τελευταίος

Τι μας έμαθαν επιτέλους οι αρχαίοι Έλληνες

Ένας Τσετσένος σκύλος στη Μασσαλία

Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους

Το τελευταίο τσιγάρο

Τα εύρετρα

	Τα 20 πρώτα
	Τα 100 πρώτα
	Τα 200 πρώτα

Αποστολή σε φίλο