Χωρίς να ανήκει σε κανένα δόγμα, χωρίς να έχει δώσει όρκο σε καμιά χώρα, έχοντας στο πεσμένο κατάρτι του τη μαύρη σημαία του ανηθικολόγου και μπροστά του το ιερό άγνωστο, το αιώνια αβέβαιο, στο οποίο αισθάνεται δαιμονικά αδελφός, εξοπλίζεται συνεχώς για νέα και επικίνδυνα ταξίδια. Με το σπαθί στο χέρι, το βαρέλι με την πυρίτιδα κάτω από τα πόδια, ξανοίγεται στο πέλαγος και, μόνος σ’ όλους τους κινδύνους, τραγουδάει στον εαυτό του, για να δοξαστεί, το υπέροχο πειρατικό τραγούδι του, το τραγούδι της φωτιάς, το τραγούδι του πεπρωμένου».

Στέφαν Τσβάιχ, «Νίτσε», 1930

Αστέρι αιώνιο είναι τώρα
εκεί ψηλά, και ζει
μακριά από τη ζωή,
εκείνος που συμπόνεσε ώς και τον φθόνο.
Ψηλά πετάει όποιος τον κοιτά.

ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΝΙΤΣΕ