|
|
|
Συγγραφείς: Dominique Manotti - Doa |
| |
|
Θέμα: Ξένη πεζογραφία |
Εκδότης: Πόλις
|
| Μετάφραση: Γιάννης Στρίγκος |
|
Σελίδες: 432 |
|
ISBN: 9789604353453 |
|
Ημ. Έκδοσης: 02/04/2012 |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Περιγραφή: |
Λίγες μέρες πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, μια ομάδα
οικολόγων ακτιβιστών, με τη βοήθεια ενός χάκερ, μπαίνει στον υπολογιστή
ενός στελέχους της Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, για να υποκλέψει πολύτιμα στοιχεία. Κατά τη διάρκεια της υποκλοπής, το στέλεχος δολοφονείται από δύο κουκουλοφόρους, αλλά η δολοφονία καταγράφεται στον σκληρό δίσκο των οικολόγων. Έντρομα, τα μέλη της ομάδας περνούν στην παρανομία, ενώ την έρευνα αναλαμβάνει ο αστυνόμος Παρίς, που ανακαλύπτει ότι το θύμα ήταν αξιωματικός της ΕΥΠ, επιφορτισμένος με την παρακολούθηση μιας άκρως απόρρητης υπόθεσης. Στο έργο του Παρίς όμως παρεμβάλλονται διαρκώς οι μυστικές υπηρεσίες, που προσπαθούν να φορτώσουν τον φόνο στους οικολόγους· γιατί διακυβεύεται το μέλλον της πυρηνικής βιομηχανίας, αλλά και το ποιος θα επικρατήσει στις εκλογές.
Σταδιακά, θα αρχίσουν ένα ένα να βγαίνουν στην επιφάνεια τα μυστικά που κρύβει αυτή η ιστορία, και τα οποία έχουν να κάνουν με τη διαπλοκή ανάμεσα στην πολιτική εξουσία, τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τον Τύπο. Ο λαβύρινθος των αποκαλύψεων θα οδηγήσει στα ίχνη μιας τεράστιας συνωμοσίας, τα νήματα της οποίας κινεί ο υπουργός Οικονομικών και υποψήφιος Πρόεδρος της χώρας. Πρόκειται για μια συνωμοσία που, ως συνήθως, πρέπει να αποσιωπηθεί πάση θυσία.
Με δεξιοτεχνική αφήγηση, και μέσω μιας διαδοχής σύντομων σκηνών που θυμίζει κινηματογραφικό μοντάζ, δύο πολύ γνωστοί και βραβευμένοι συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων, που συνεργάζονται για πρώτη φορά, η Dominique Manotti και ο DOA, με τρόπο απόλυτα ρεαλιστικό, ξεδιπλώνουν μπροστά μας μια σύγχρονη
πραγματικότητα συχνά εφιαλτική. Και όπως πάντα, «κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική»… |
 |
Ενα γαλλικό νουάρ επίκαιρο στην Ελλάδα
Πολιτικό μυθιστόρημα για τη διαπλοκή της πολιτικής και των επιχειρήσεων
Της Τιτικας Δημητρουλια
DOMINIQUE MANOTTI & DOA
Εντιμότατη εταιρεία
μετ. Γιάννης Στρίγκος
εκδ. Πόλις
Μπορεί η Ελλάδα να μην έχει πυρηνικά εργοστάσια και να θυμάται, η πλειονότητα των πολιτών τουλάχιστον, την πυρηνική ενέργεια κατά περίπτωση και συνήθως όταν αισθάνεται ότι απειλείται – από το υπαρκτό Κοζλοντούι ώς το επίδοξο Ακούγιου, με έμφαση στο Τσερνόμπιλ, άντε και με λίγη ανησυχία για το Ιράν και το Ισραήλ. Οι εκλογές που επίκεινται δεν είναι προεδρικές, αλλά απλές βουλευτικές. Αυτές όμως είναι και οι μοναδικές διαφορές με το τοπίο που περιγράφεται στην «Εντιμότατη εταιρεία», αυτό το γαλλικό νουάρ, πολιτικό μυθιστόρημα το γραμμένο με τέσσερα χέρια, από μια αναρχοσυνδικαλίστρια, καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Παρίσι VIII, και έναν νέο συγγραφέα της επιστημονικής φαντασίας και του φάνταζι, που κινείται πλέον με άνεση στην αστυνομική λογοτεχνία. Τιμημένο με το Μεγάλο Βραβείο Αστυνομικής Λογοτεχνίας, το μυθιστόρημα μιλάει για τη διαπλοκή των πολιτικών με τις επιχειρήσεις, για το γνωστό αλισβερίσι της εξουσίας με το χρήμα, για τις υπόγειες διαδρομές αυτού του χρήματος που κυριολεκτικά σκοτώνει, μεμονωμένους ανθρώπους και λαούς. Ενα θέμα λοιπόν εντελώς ελληνικό και εντελώς επίκαιρο, παρά τις διαφορές σκηνικού και πλαισίου.
Ενας υποψήφιος πρόεδρος στηρίζεται σε μια παντοδύναμη επιχειρηματία για την εκλογή του, δίνοντάς της σε αντάλλαγμα την πυρηνική ενέργεια. Την εκλογή του θέτει σε κίνδυνο η αποκάλυψη των σχεδίων του από έναν κρατικό φορέα, την Αρχή Πυρηνικής Ενέργειας, που επιμένει στον δημόσιο χαρακτήρα της (οι συσχετισμοί πλείστοι και θεμιτοί). Οι μυστικές υπηρεσίες αναλαμβάνουν να λύσουν τον κόμπο, με κάθε τρόπο. Μια ακτιβιστική οικολογική ομάδα νέων παιδιών, έχοντας μπει για τους δικούς της λόγους στον υπολογιστή του επικίνδυνου για τον υποψήφιο πρόεδρο μυστικού πράκτορα, καταλήγει να βιντεοσκοπεί τον πρώτο φόνο. Είναι σαφές ότι οι υπόλοιποι είναι απλώς ζήτημα χρόνου και η κάθαρση εξαιρετικά αβέβαιη.
Ο αναγνώστης παρακολουθεί έμφοβος να ξετυλίγεται μπροστά του ο εφιάλτης της κατάργησης της πολιτικής από την αγορά, του ξεπουλήματος της χώρας και του πλούτου της, της αδυναμίας αντίδρασης ακόμα και στα πιο υψηλά κλιμάκια, της συνέργειας επιχειρήσεων και εγκλήματος–μαφίας. Απέναντι στον τερατώδη αυτόν μηχανισμό, καλές προθέσεις, ηθική και στράτευση, ουτοπίες και ρομαντισμοί, διάψευση και επιμονή. Ο καλός αστυνομικός ανταμείβεται με έναν απρόσμενο, σχεδόν, τρόπο, αφού έχει χάσει την υπόθεση από τα χέρια του και δεν έχει καταφέρει, παρά την εντιμότητά του, να προστατεύσει κανέναν, πόσω μάλλον την ίδια τη χώρα. Ο κακός–καλός πατέρας μιας ακτιβίστριας, από την άλλη, καταφέρνει το ελάχιστο επειδή ακριβώς υπήρξε κάποτε πολεμικός ανταποκριτής: έχει συναίσθηση ότι πρόκειται περί πολέμου, ιδιαιτέρως φονικού, και αναλόγως πράττει και κινείται. Οι παράφοροι νεαροί οικολόγοι ηττώνται κατά κράτος και πληρώνουν με τη ζωή τους τη γραφική έως και υστερική, όπως περιγράφεται εντέλει, στράτευσή τους. Ο αντίπαλος υποψήφιος πρόεδρος ποιείται τη νήσσαν καθώς οι συνομιλίες μεταξύ των δύο στρατοπέδων περί ανταλλαγμάτων δίνουν και παίρνουν. Και η ζωή συνεχίζεται. Οπως και στην Ελλάδα, που έχει διαλυθεί και διασυρθεί για λόγους πραγματικά αντίστοιχους τελικά και μέσα από παρόμοιες πρακτικές.
«Το μαύρο ξεβάφει»
Στην γκαρσονιέρα του αρχηγού των οικολόγων, ο Παρίς, ο καλός αστυνομικός, βλέπει στη βιβλιοθήκη του γνωστούς του αριστερούς αστυνομικούς συγγραφείς, «Μανσέτ, Ντενένξ, Ιζζό και Φαζαρντί». Στη Γαλλία, ένα στα τέσσερα –ή στα πέντε, κατ’ άλλους– βιβλία που πουλιούνται, είναι αστυνομικό. Το σύνολο των αστυνομικών μυθιστορημάτων που πουλιούνται είναι μεγαλύτερο σε σύγκριση με το κάθε άλλο είδος μυθιστορήματος χωριστά. Οι λόγοι πολλοί, τα έχουμε ξαναπεί πολλές φορές και μην τα ξαναλέμε, και όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά παγκοσμίως: η κρίση, η επαναφορά της πολιτικής, η ανάγκη για ένα νέο κοινωνικό μυθιστόρημα, οι τίτλοι ευγενείας που επιτέλους κέρδισε το είδος. Τους συνοψίζει υπέροχα ο Πατρίκ Ρενάλ, σχολιάζοντας τη διαρκή μετακίνηση από το «μαύρο/νουάρ» στο «λευκό» και πίσω πάλι πολλών συγγραφέων σήμερα: «Ενα πλεονέκτημα έχει το μαύρο σε σχέση με το λευκό, ξεβάφει!». Και διαποτίζει τα άλλα είδη με τον πλέον δημιουργικό τρόπο.
Το γαλλικό αστυνομικό μυθιστόρημα, στην πλέον πολιτικοποιημένη μορφή του, την οποία εγκαινίασε ο Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ, έχει μεταφραστεί στα ελληνικά, αλλά δεν έχει έως σήμερα επαρκώς ριζώσει. Ισως γιατί, όταν μεταφράζονταν τα έργα του Πατρίκ Ρενάλ, του Ντιντιέ Ντενένξ, του Ζαν-Μπερνάρ Πουί, του Ζεράρ Ντελτέιγ, κατά την τελευταία δεκαετία, δεν ήταν ακόμη σαφής για τους Ελληνες αναγνώστες η παγκοσμιοποιημένη διάσταση της πολιτικής διαπλοκής, του οικονομικού εγκλήματος, του υφέρποντος και έκδηλου φασισμού, των νέων κοινωνικών προβλημάτων, με έμφαση στη φτώχεια και την πολυπολιτισμικότητα. Σε σημείο που και οι ίδιοι οι Γάλλοι να θεωρούν αυτή την εκδοχή της αστυνομικής τους λογοτεχνίας, πλάι στην πλέον ευπώλητη αμερικανοτραφή και την ιστορική αστυνομική λογοτεχνία, σχεδόν μη μεταφράσιμη. Σήμερα που τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, η θέση της δεν μπορεί παρά να είναι διαφορετική. Η «Εντιμότατη εταιρεία», πάντως, αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον δείγμα της και αξίζει να διαβαστεί πλάι στα, συχνά ευπώλητα, αντίστοιχης προβληματικής ελληνικά αστυνομικά μυθιστορήματα.
Η Καθημερινή, 22/4/2012 |
|
|
|
Ντομινίκ Μανοτί και DOA
Η απομυθοποίηση της πολιτικής
Ενα θεμελιώδες ερώτημα πλανάται πάνω από τη Γαλλία - κυρίως τους πιο υποψιασμένους πολίτες της - στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου: γιατί ο Γκερέν, το alter ego του Νικολά Σαρκοζί στο νουάρ πολιτικό μυθιστόρημα των Ντομινίκ Μανοτί και DOA, «Εντιμότατη Εταιρεία», έκανε στροφή 180 μοιρών στο θέμα της πυρηνικής ενέργειας; Γιατί ενώ ως υπουργός Οικονομικών ήταν κατά της εγκατάστασης πυρηνικών αντιδραστήρων τρίτης γενιάς, τώρα, ως υποψήφιος πρόεδρος, είναι φανατικός υποστηρικτής τους;
Η διπλή υποκλοπή των ηλεκτρονικών αρχείων του Μπενουά Σουμπίζ και ο θάνατός του, στη διάρκεια πάλης με τους εισβολείς, γρήγορα αποδεικνύεται ότι έχουν άμεση σχέση με την υπόθεση αυτή.
Αντίρροπες δυνάμεις θα αρχίσουν λοιπόν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποια πλευρά θα βρει πρώτη τα απαραίτητα στοιχεία ώστε να τα χρησιμοποιήσει προς όφελός της στην ανελέητη εκλογική μάχη, στο διάστημα των δύο εβδομάδων που μεσολαβούν ανάμεσα στον πρώτο και τον δεύτερο γύρο.
Το θύμα, ο Μπενουά Σουμπίζ, δούλευε στην Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας. Στην πραγματικότητα ήταν αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών, αποσπασμένος εκεί και υπεύθυνος ασφαλείας - ο μόνος, από την ομάδα της ασφάλειας, που είχε γραφείο στο κεντρικό κτίριο.
Οι νεαροί χάκερ δεν ήταν απλοί χάκερ. Πρόκειται για ομάδα ακτιβιστών οικολόγων με αρχηγό τον 26χρονο Ερουάν Σκοαρνέκ, που έχουν κατά καιρούς εμπλακεί σε διάφορα, όλο και πιο βίαια, επεισόδια. Συμπλοκές με κυνηγούς, επιθέσεις σε όσους φορούν ή πωλούν γούνες, επιδρομές σε εργαστήρια που χρησιμοποιούν ζωντανά πειραματόζωα. Τελευταία είχαν αρχίσει καταλήψεις σε πυλώνες και αποκλεισμούς τρένων που μεταφέρουν πυρηνικά απόβλητα.
Η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, από την άλλη, είναι ένας από τους πυλώνες της γαλλικής οικονομίας. Τόσο στον τομέα της έρευνας όσο και στην ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας, μέσω της εταιρείας Areva της οποίας είναι ο βασικός μέτοχος. Υπάρχει πενήντα χρόνια, παράγει μεγάλες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας και έχει καταστήσει τη Γαλλία πρωταγωνιστή στον τομέα αυτό, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Γι' αυτό και χαίρει ειδικών προνομίων, έχοντας εξελιχθεί σε κράτος εν κράτει στη Γαλλία. Και γι' αυτό ο πρόεδρός της στο μυθιστόρημα, ο Ζοέλ Καρντονά, δεν δείχνει μεγάλη προθυμία να βοηθήσει τον αστυνόμο Παρίς στην έρευνά του για τον θάνατο του εργαζόμενού του. Προτιμά τις εχέμυθες, εσωτερικές έρευνες. Στο κάδρο μπαίνει γρήγορα και μια μεγάλη τσιμεντοβιομηχανία, η Πικό - Ρομπέρ. Η επικεφαλής της, η Ελιζά Πικό - Ρομπέρ, εμφανίζεται ξαφνικά στο πλάι του υποψήφιου Γκερέν. Κλείσιμο του ματιού για την περίφημη υπόθεση Μπετανκούρ που συντάραξε τη Γαλλία - η επικεφαλής της L'Oreal είχε, μεταξύ άλλων, χρηματοδοτήσει παράνομα την προεκλογική εκστρατεία του Νικολά Σαρκοζί.
Το μυστικό εντέλει της στροφής του Γκερέν - που περιγράφεται με μελανά χρώματα: χολερικός, υπερβολικά νευρικός, υπερβολικά φίλος με μεγάλους επιχειρηματίες - βρίσκεται στην απόφαση που έχει πάρει, χωρίς να την έχει δημοσιοποιήσει, να ιδιωτικοποιήσει τον τομέα της πυρηνικής ενέργειας. Το θέμα του μυθιστορήματος δεν γέρνει δηλαδή τόσο προς τα οικολογικά θέματα - παρόλο που είναι καίριο το ζήτημα του κρατικού ελέγχου σε έναν τόσο ευαίσθητο οικολογικά τομέα - αλλά στα της οικονομικής διαπλοκής πολιτικών με μεγάλες επιχειρήσεις.
Αυτό συνδυάζεται με ένα άλλο αγαπημένο θέμα του γαλλικού νουάρ, την αντιπαράθεση κρατικών υπηρεσιών μεταξύ τους και κυρίως τις βρώμικες επιχειρήσεις που συχνά εκτελούν οι υπηρεσίες ασφαλείας υπακούοντας σε κυνικές πολιτικές αποφάσεις.
Βιβλιοδρόμιο, 28/4/2012 |
|
 |
|
Αν και δεν τρελλαίνομαι για τα γαλλικά νουάρ, αυτό μου άρεσε αρκετά. |
|
|
|
«Ένα άψογο μυθιστόρημα για τις αιμομικτικές σχέσεις ανάμεσα στην εξουσία και τις μεγάλες επιχειρήσεις.
Le Monde |
|
|
|
«Αδύνατο να αφήσουμε στη μέση αυτό το βιβλίο. Αξιοθαύμαστο μυθιστόρημα, με πολλή έρευνα και δράση».
Liberation |
|
|
|
«Ένα ανησυχητικό μυθιστόρημα, δομημένο με αξιοθαύμαστο τρόπο και σπάνια ευφυΐα, που θυμίζει το μεγάλο ιταλικό σινεμά της δεκαετίας του ’70».
L’Humanite |
|
|
|
«Όπως στη δεκαετία του ’70, όταν εκδόθηκαν τα πρώτα βιβλία του Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ, ή όπως είκοσι χρόνια αργότερα, με τα μυθιστορήματα του Ζαν-Κλωντ Ιζζό, έτσι και τώρα, στους αναγνώστες της Serie Noire ανήκει το προνόμιο να αισθανθούν τον καινούργιο άνεμο που πνέει στη γαλλική λογοτεχνία, χάρη σε συγγραφείς που ανέτρεψαν τις συνήθειες του είδους και αναζήτησαν νέους δρόμους: την πολιτική φαντασία, την κοινωνική ουτοπία, το ερωτικό πολαρόιντ, την κοινωνιολογική έμπνευση. Ανάμεσά τους, η Dominique Manotti και ο DOA, που περιγράφουν καλύτερα από οποιονδήποτε δοκιμιογράφο μια Γαλλία σε κρίση».
Le Figaro |
|
|
Περισσότερα... |
|
|
|
| Βιβλία που είδατε |
|
|
|
|
| Bestsellers |
|
|
|
|
| Αποστολή σε φίλο |
|
|
Το Καλάθι μου 
